Pruts journalistiek

In zijn artikel ‘Aantal klachten tegen westerse troepen zal stijgen’ in De Pers van 20 februari 2009 schrijft Karskens over het aantal buitenlandse militairen in Afghanistan: “In Canada is al een groep actief die de mishandeling van gevangenen onderzoekt. De VS zijn meermalen op de vingers getikt vanwege buitenproportioneel geweld. ‘Slachtoffers kunnen aangifte doen voor een strafzaak of een civiele procedure beginnen. Wanneer het recht op dezelfde wijze wordt toegepast als op de verslagen Duitsers na de Tweede Wereldoorlog, bestaat er een goede slagingskans”. Dat laatste, het recht op dezelfde wijze toepassen als op de verslagen Duitsers na de Tweede Wereldoorlog, is wat Arnold Karskens tot zijn dreigende e-mailbericht bracht.

Zoals uit de diverse op deze site gepubliceerde onderzoeksresultaten blijkt, hebben westerse politieke leiders in Afghanistan en Irak elke fatsoensnorm in de internationale betrekkingen aan hun laars gelapt. Met desastreuze gevolgen voor de burger bevolking van die landen. Honderdduizenden tot miljoenen doden en twee landen in totale chaos. In de reguliere media valt daar weinig over te lezen, vooral het islamitisch counter terrorisme krijgt aandacht. Daarnaast gaan journalisten nog gewoon om met verantwoordelijke Nederlandse politici alsof hen geen blaam treft, maar dat maakt de door westerse politici veroorzaakte schade en dodelijke slachtoffers in Irak en Afghanistan niet minder werkelijkheid. De misdaden die zij daar met hun lange arm plegen zijn soortgelijk aan de misdaden van de Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Gezien de grove schendingen van nationaal en internationaal recht, het op mensenlevens gericht geweld, en de ernstige maatschappelijke zaakschade, is toepassen van het recht op dezelfde wijze als op de verslagen Duitsers na de Tweede Wereldoorlog de juiste wijze om het door westerse politici veroorzaakte onrecht en de beschadigde rechtsorde te herstellen. Toepassing van dit recht levert voor macho oorlogscorrespondent Arnold Karskens echter de onfortuinlijkheid op dat hij verdacht worden kan van medeplichtigheid aan die terroristische misdaden in de politiek. Dat houdt verband met het feit dat Arnold Karskens naast zijn journalistieke werk tevens voorzitter is van Stichting Onderzoek Oorlogsmisdaden en dat oorlogsmisdadiger Fred Teeven van de VVD lid is van het comité van aanbeveling van die stichting zonder dat de stichting en/of Karskens conform de doelstellingen van die stichting de misdaden van Fred Teeven aan de grote klok hangen.

Als journalist rapporteert Arnold Karskens regelmatig over de gevolgen van die door Teeven gepleegde misdaden, maar als voorzitter van Stichting Onderzoek oorlogsmisdaden houdt Karskens oorlogsmisdadiger Teeven de hand boven het hoofd. Karskens schuift de schuld van de misdaden in Irak en Afghanistan af op de uitvoerende macht. Hij laat het opdrachtgevende bevoegd burgerlijk gezag, waaronder tevens begrepen VVD kamerlid en oorlogsmisdadiger Fred Teeven, buiten schot. Karskens en zijn Stichting Onderzoek oorlogsmisdaden reppen met geen woord over de terroristische en oorlogsmisdaden van VVD kamerlid Fred Teeven. Karskens heeft een dubbele pet op. Aan de ene kant doet Karskens zich voor als 'onafhankelijke' journalist en aan de andere neemt hij met oorlogmisdadiger Teeven middels zijn Stichting Onderzoek Oorlogsmisdaden in bescherming. Daarmee draagt Karskens feitelijk bij aan het verhullen van de misdaden van Fred Teeven. Karskens is een dubbelzinnig figuur, kennelijk met een 'verborgen agenda'.

Karskens lijkt zijn journalistieke talenten in dienst te stellen van  terroristen en oorlogsmisdadigers in het comité van aanbeveling van Stichting Onderzoek Oorlogsmisdaden. Karskens gedraagt zich als stroman van oorlogsmisdadiger Fred Teeven die ook lid is van het comité van aanbeveling van Stichting Onderzoek Oorlogsmisdaden waar Karskens voorzitter van is. Het gedrag van Karskens als journalist en voorzitter van Stichting Onderzoek Oorlogsmisdaden leidt tot het behartigen van de misdadige belangen van oorlogsmisdadiger Teeven als lid van het comité  van aanbeveling van Stichting Onderzoek Oorlogsmisdaden. Karskens had beter kunnen weten. Teeven had ontslagen kunnen worden als lid van het comité van aanbeveling van Stichting Onderzoek oorlogsmisdaden. Ook had Karskens aangifte kunnen doen tegen de politieke partij van Fred Teeven. Karskens heeft dat nagelaten. Het recht op dezelfde wijze toegepast als op de verslagen Duitsers na de Tweede Wereldoorlog, levert op dat Karskens zich daarmee medeplichtig maakt aan de misdaden van Fred Teeven. Er is derhalve aangifte gedaan tegen Karskens en zijn stichting Onderzoek Oorlogsmisdaden. Daarvan is Karskens nu over de kook. Daarom dat kwaadaardige e-mailbericht.

Na WOII was de Nederlandse regering in Londen was van mening, dat het gedrag van individuele journalisten en de inhoud van de bladen in de jaren 1940- 1945 van invloed moest zijn op het antwoord op de vraag of deze journalisten na de bevrijding hun werkzaamheden mochten voortzetten en of de bladen die tijdens de oorlog waren blijven verschijnen ook na de bevrijding mochten blijven uitkomen. Uit de uitspraken van de Commissie voor de Perszuivering blijkt dat het niet nodig is geweest om in der tijd de 'Duitse zaak te dienen, maar dat 'eerzucht' voldoende was voor een maatregel . De 'eerzucht' van Karskens spat van zijn werk. Dat hij daarmee feitelijk dienstbaar is aan het 'terrorisme in de Nederlandse politiek' is hierboven genoegzaam toegelicht. Ondanks de prijzen en lof die Karskens in de wacht sleept met zijn werk maakt dat alles bij elkaar van Karskens een pruts journalist. Daarmee is Karskens in goed gezelschap. De hele Nederlandse journalistiek heeft afgelopen jaren nagelaten deugdelijk werk te leveren wat betreft de berichtgeving over Irak, Afghanistan en de interpretatie van oorzaak en gevolg.